Άν μου λεγαν μαζί του από τον πιο δύσκολο δρόμο - ασυζητητί. Θα τον επέλεγα, θα τον ασφαλτόστρωνα, θα τον διχοτομούσα, να τον διαβείτε όλοι. Όλοι να έχετε δικαίωμα, να έρθετε ή να φύγετε. Με ένα καλάθι για πικ-νικ, μου είναι αρκετά, κάτι να απλώσω στο γρασίδι, και ότι έφτιαξα μ’ αγάπη για να μη πεινάσουμε. Και ήμουν έτοιμη - πολύ βασικό - για να γνωρίσω έναν υπέροχο άνθρωπο, που δεν φοβάται να με βάλει πάνω από τον εαυτό του. Φασαρία, μόνο από τις μουσικές στα μαγαζιά, μόνο από τη κίνηση. Ναι. Πίστευα ότι υπήρχαν και τέτοιοι άνθρωποι. Που μια ημέρα μαζί τους δεν είναι δράμα, ούτε θρίλερ. Που δεν κρίνουν - τόσο απασχολημένοι είναι να σε αγαπήσουν. Που δεν χρειάζεται να πεις - σε νιώθουν. Να ζητήσεις - σου παρέχουν. Όλα είναι τόσο απλά, για αυτόν που ξέρει να αγαπάει.