Er was een tijd dat we ministers hadden die wisten wat politieke verantwoordelijkheid inhield. Stefaan De Clerck en Johan Vandelanotte stapten op na de ontsnapping van Dutroux. Louis Tobback nam ontslag na de dood van Semira Adamu, en Vincent Van Quickenborne na de aanslag van Lassoued. Zelfs al ging het telkens om indirecte verantwoordelijkheid.
Bij Annelies Verlinden kun je ondertussen nauwelijks nog van "indirect" spreken. Ziehier het ronduit verbijsterende brokkenparcours:
- Dossier-De Crem: een officiële waarschuwingsbrief van de eigen administratie werd via haar kabinetschef vakkundig in de doofpot gestopt.
- i-Police: jarenlang alarmsignalen genegeerd, een zware schijn van belangenvermenging en als klap op de vuurpijl het vernietigende rapport van het Rekenhof. 140miljoen euro weg
- Lekken en justitie: vertrouwelijke documenten gelekt via haar woordvoerder en het parket, met een officiële gerechtelijke inverdenkingstelling tot gevolg.
- Gevangeniscrisis: hallucinante overbevolking en beloofde noodcontainers die er nog steeds niet staan.
- Buitensporige spilzucht: en nu een reis naar Abu Dhabi van bijna €25.000 op kosten van de belastingbetaler 🤯 Dat is zelfs geen Business Class meer, maar puur First Class.
Hoeveel schandalen, auditrapporten en gerechtelijke onderzoeken moet een minister nog op haar kerfstok verzamelen voor ze eindelijk de eer aan zichzelf houdt?